Het verschil tussen porno en educatie

Zo is het leven van een zzp’er: het ene moment zit je nog thuis achter je laptop uitnodigingen te typen voor een bijeenkomst waarvan je niet weet of er wel mensen op af zullen komen, slechts een paar weken later maak je de geboorte mee van de COC Youth Council: een bruisende klankbordgroep van actieve LHBTI-jongeren, samengesteld uit middelbare scholieren, studenten en jonge ervaringsdeskundigen van 15 tot 35 jaar.

Voortbordurend op de daadkracht en de energie die de deelnemers tijdens de UNICEF Kinderrechtentop in november 2014 toonden, besloot COC Nederland ruim baan te scheppen voor jongerenparticipatie en dit op zoveel mogelijk manieren te realiseren. En zo zit ik op een zonnige zaterdag in juli tegenover een vijftiental scherpe en gedreven jongeren uit alle hoeken van het land. Deze mensen leggen feilloos de vinger op de zere plek als het gaat om misstanden in het onderwijs, de hulpverlening of de informatievoorziening voor jonge LHBTI’ers in het algemeen. Ze weten waar ze invloed kunnen uitoefenen én ze hebben zin om de wereld te verbeteren. Wat wil je nog meer?
En geloof het of niet, de schoonste taak ter wereld is toevallig de mijne: samen met het COC dit inspirerende legertje individuen tot een samenhangende mobiele eenheid maken en hen faciliteren bij het uitvoeren van hun missie.

Terwijl ik als lieftallige assistente heen en weer huppel tussen de klaagmuur – een wand vol post-its met wat er op het gebied van LHBTI-jongerenemancipatie verbeterd zou kunnen worden – en de flap-over waarop we de belangrijkste thema’s categoriseren, kom ik en passant nog van alles te weten waar ik geen besef van had. Want wist u dit? Op veel scholen, in openbare bibliotheken en zelfs in universiteitsgebouwen is het niet mogelijk de website te bezoeken van Expreszo, dé LHBT-jongerencommunity. Daar ben je mooi klaar mee, als je dacht op min of meer neutraal terrein even rustig naar informatie op zoek te kunnen. Onderwijsinstellingen en openbare gebouwen hebben vaak doeltreffende blokkades opgeworpen voor bepaalde websites. Die blokkades functioneren o.a. via woordherkenning. En zo kan het gebeuren dat je de vrolijke filmpjes van Roze Zaterdag, een scherpe column over gay marriage en een lovende filmrecensie misloopt, domweg omdat er elders op de pagina’s óók ‘neuken’, ‘anaal’ en ‘dildo’ te lezen valt. In een goed achtergrondverhaal overigens, waarvan ik me zomaar kan voorstellen dat je er als jonge homo of lesbo veel aan kunt hebben bij het vormen van je (seksuele) identiteit. Zonde en stom. De jongeren laten zich echter niet afschepen; ze komen na een paar minuten brainstormen al met concrete plannen – van het instellen van een meldpunt ‘onterechte blokkering’ tot het in het leven roepen van een keurmerk voor informatieve websites, zodat overheden en scholen beter onderscheid leren maken tussen porno en educatie.

Over educatie gesproken, daar valt ook nog wel wat te winnen. Heb je geluk, dan slaat je docent het hoofdstuk ‘homoseksualiteit’ niet over in de les maatschappijleer. Maar de foto van een man in een leren broek met een roze boa over zijn ontblote schouders op een boot nodigt nu niet bepaald uit om zelf ook maar eens uit de kast te komen. En trouwens: waarom zijn het, ook bij de andere kennisvakken, nooit twee mannen die samen boodschappen gaan doen, of kan een gezin niet eens twee moeders hebben? Waarom weet de gemiddelde mentor niet hoe te reageren als je met je ontluikende lesbische gevoelens bij hem of haar aanklopt? En waarom besluit de GGD dat je na het invullen van een algemene vragenlijst op gesprek moet bij de jeugdverpleegkundige, omdat het feit dat je ‘op hetzelfde geslacht valt’ als problematisch wordt aangemerkt? Wat is er zo moeilijk aan inclusief denken en diversiteit?

Na afloop ben ik niet, zoals het cliché wil, ‘moe maar voldaan’. Ik ben boos en blij, om voor de hand liggende redenen. Boos, omdat twee uur brainstormen anno 2015 nog steeds leidt tot een paar kilo klachten die de positie van LHBTI-jongeren in Nederland typeren: kennishiaten, stereotype beeldvorming, onveiligheid. Blij, omdat deze jongeren ons én elkaar in beweging brengen om daar, in kleine stapjes, verandering in te brengen. Zoals ik al zei: de schoonste taak ter wereld is toevallig de mijne.

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.